dinsdag 5 januari 2016

Waarom Abeltje naar de crèche gaat terwijl ik ‘toch gewoon thuis ben’


Toen Samber klein was, baby-klein bedoel ik, werkte ik fulltime. Dagmar ook trouwens, die werkte toen al meer dan fulltime en dat ging sindsdien alleen maar in stijgende lijn. Dagmar heeft een grote passie voor zijn job, de tattoos die hij zet zijn niet alleen broodwinning, maar vooral levensnoodzakelijk voor zijn bestaan. Hij bestaat alleen als hij kan creëren. Veel mensen, heel veel mensen, vinden dat hij dat heel erg goed doet, tattoos ontwerpen, tattoos zetten, tekenen en illustreren. Daarom wachten ze zonder morren soms langer dan twee jaar tot er een plekje vrij is op zijn tafel.

Samber was als baby heel vaak ziek. Met een zieke baby zijn er weinig opties, meestal komt het erop neer dat mama of papa thuisblijft van het werk om voor het kleintje te zorgen. En dat is maar goed ook, want een ziek boontje heeft vaak alleen aan die armen genoeg troost.
Ik denk dat je begrijpt dat Dagmar niet zomaar kan thuisblijven van het werk. Dat iemand die al twee jaar geduldig op een tattoo wacht geen boodschap heeft aan eender welke uitleg.
Ik vond dat behoorlijk stresserend. ’s Morgens standaard de thermometer in Samber zijn poep en dan een klein juichje als de dag normaal kon verlopen. Mijn gsm angstvallig in de gaten houden, “Oef, nog geen nieuws van de crèche”. En veel thuisblijven. Heel veel thuisblijven. En rondrijden met je zieke baby naar oma’s en opa’s, schoonbroers en schoonzussen, zelfs overgrootouders.

Na de geboorte van Kobijn zochten we dus naar een andere oplossing. Ik zag die constante stress, paniek en machteloosheid echt niet meer zitten.

Ik ging in loopbaanonderbreking. Om te zorgen voor mijn jongens als ze ziek zijn of vakantie hebben, op woensdagmiddag en in weekends, om op tijd aan de schoolpoort te kunnen staan.
Maar – wat velen niet weten - ook om te “zorgen” voor Dagmar. Een ongelooflijk getalenteerd artiest, maar een rampzalige chaoot als het over administratie gaat. Sindsdien beantwoord ik zijn e-mails en telefoons, beheer ik zijn agenda en doe ik de boekhouding. En nog duizendeneen andere kleine dingen.
Dat verliep allemaal perfect.

Toen Abel pas geboren was, was ik overtuigd dat dat de eerste vijf maanden wel zou lukken, om tijdens zijn dutjes met het werk bezig te zijn. Maar Abeltje dut niet zoveel overdag. Met het voorspelbare gevolg dat er een megagrote achterstand werd opgebouwd. Klanten van Dagmar zullen dat volmondig beamen, wij waren echt niet makkelijk te bereiken de voorbije maanden.

Daarom gaat onze Abel sinds vandaag naar de crèche. Op dinsdag en donderdag maakt het baby- en kleuterzorgen plaats voor werk. Want naast mama ben ik ook vrouw van. Trotse vrouw van. En ik ben zo tevreden dat ik naast mijn man kan en mag staan. En ik denk dat veel mensen vandaag blij waren dat ze eindelijk nieuws kregen over hun afspraak met mijn wederhelft.

Abel gaat naar hetzelfde kinderdagverblijf waar zijn broers ook zaten, bij superlieve verzorgsters die volledig aansluiten bij onze opvoedstijl. En hoewel het lastig was om hem achter te laten, ik kon hem deze namiddag met een gevoel van voldoening en opluchting terug ophalen.


Oef. We zijn weer vertrokken.

8 opmerkingen:

  1. Dat doe je goed! Een geweldige oplossing en wat zijn nu 2 dagen ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Super! Hij is er zeker in goeie handen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Super! Hij is er zeker in goeie handen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben altijd thuis in de schoolvakanties, maar toch bleven de dochters ook dan twee dagen per week naar de crèche gaan. Goed voor de mama, en goed voor de kindjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Volledig verstaanbaar, heb ook babies gehad die niet aan dutten deden en dan kan je idd niets gedaan krijgen, wat in jullie geval niet zo handig is...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik denk dat je eigenlijk niemand uitleg verschuldigd bent over de keuzes die jullie maken! Toen ik in zwangerschapsverlof was, ging de oudste ook nog 2d/ week naar de onthaalmoeder. Hij gaat graag, heeft er vriendjes, leert er met anderen omgaan, ander speelgoed, nieuwe uitdagingen,... Ik zie het probleem niet! En ik had zelf ook 2d waar ik dingen kon doen die veel moeilijker zouden gaan als hij er bij was. Eerlijkheidshalve moet ik vertellen dat ik dacht die dagen te vullen met hobby's, afspreken met vriendinnen, shoppen,... Maar dat het vaak gewoon neer kwam op kuisen ;-)
    Wikkelgatjes (eenhuisjeopdebuiten.wordpress.com)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik denk dat je eigenlijk niemand uitleg verschuldigd bent over de keuzes die jullie maken! Toen ik in zwangerschapsverlof was, ging de oudste ook nog 2d/ week naar de onthaalmoeder. Hij gaat graag, heeft er vriendjes, leert er met anderen omgaan, ander speelgoed, nieuwe uitdagingen,... Ik zie het probleem niet! En ik had zelf ook 2d waar ik dingen kon doen die veel moeilijker zouden gaan als hij er bij was. Eerlijkheidshalve moet ik vertellen dat ik dacht die dagen te vullen met hobby's, afspreken met vriendinnen, shoppen,... Maar dat het vaak gewoon neer kwam op kuisen ;-)
    Wikkelgatjes (eenhuisjeopdebuiten.wordpress.com)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Begrijpelijk verhaal... je moet vooral ook eens tijd voor jezelf maken! Volledig mee eens, schrijft een juf die al eens blij is dat ze op zaterdagmorgen twee uurtjes kan gaan shoppen, zonder haar (nu al oudere) kids mee. hahaha

    BeantwoordenVerwijderen