woensdag 4 november 2015

Dankjewel Instagram

Gisteren viel ik van de trap. Met Abel in mijn armen, mijn klein ventje van 3 maand.
Het ging zo snel, maar tegelijk zag ik het gebeuren in slow motion. Ik kon het grootste deel van zijn val breken, maar de laatste treden heeft hij zelf geraakt, met zijn klein hoofdje.
Ik hoef niet uit te leggen hoe schuldig ik me voel. Als mama moet je je kindje tegen alles beschermen, alle pijntjes wegnemen, en als zo'n onschuldig klein mensje door jouw toedoen een val maakt, breekt dat je hele ziel.

Instagram kwam de laatste tijd op een nogal negatieve manier in de media. Het zou allemaal show zijn, een voorspiegeling van het leven in zijn meest perfecte facetten, waaraan anderen dan hun ideaalbeeld koppelen.
Voor mij is niets minder waar. Toen Abel als pasgeborene op neonatologie lag had ik enorm veel aan alle steunende berichtjes van andere mama's en papa's.

Ik twijfelde even of ik dit voorval zou delen. Fijne foto's waarbij iedereen in je geluk kan delen maken nu eenmaal gevoelens los waarmee je beter overweg kan. 
Maar het leven is zoals het is. Met scherpe randjes. Schuldgevoelens en gevoelens van falen. Schaamte. Daar bestaat geen filter voor.
En alweer kan ik zeggen dat ik hier zoveel moed uit haal. Na enkele uren reageerden meer dan 60 lieve mensen op mijn bericht, en blijkt dat velen gelijkaardige situaties hebben meegemaakt, en het daar even moeilijk mee hadden als ik het nu heb. Dat sterkt mijn gevoel van verbondenheid met de wereld, dat gezichten die je alleen maar kent van foto's op zo'n ontzettend lieve manier omgaan met de pijn van een ander.

Alle personen die ik volg op Instagram heb ik gevonden omdat ik me met hen verbonden voel, in het mens-zijn, in het mama-zijn. Net zoals dat bij mijn persoonlijke, niet-virtuele contacten het geval is. 

Bedankt allemaal, voor jullie lieve berichten. 


3 opmerkingen:

  1. Een heel mooi bericht. Ik heb het gevoel bij jou foto's op instaram dat je net als ik heel veel met je kindjes bezig bent en dat je een vrouw bent met het hart op de juiste plaats! En dit bericht is daar enkel een bevestiging van. Veel beterschap met het herstellen van je val en geniet van je prachtige gezin!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dikke kus! En ik geloof ook in de kracht van Instagram en Blogland, als je het met de juiste bedoelingen gebruikt kan je er mooie en fijne gelijkgestemde zielen vinden en dat doet deugd (zoals jij bijvoorbeeld)!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik zag je verhaal ook op IG... Ik hoor het wel af en toe eens, dat een mama met haar kind gevallen is. Zelf maakte ik het ook eens mee, weliswaar alleen, omdat ik met een volle wasmand, en een dikken buik (zwanger) van de trap afkwam, zonder schoenen of pantoffelkes aan...
    Ge ziet, ge zijt niet de enige ;-)

    BeantwoordenVerwijderen