zaterdag 14 november 2015

Let them be little

Eerder deze week vroeg Samber me, terwijl we samen in de auto zaten: "Mama, kijken jullie dan naar het nieuws als wij als slapen?"
"Neen jongen", zeg ik. "Waarom wil je dat weten?"
Hij haalt zijn schouders op en zegt: "Gewoon, grote mensen kijken toch naar het nieuws voor ze gaan slapen?"
Ik denk even na, omdat ik mijn woorden zorgvuldig wil kiezen. "Mama en papa kijken niet naar het nieuws, omdat het nieuws een programma is waarbij de meneer of mevrouw die het nieuws leest, kiest wat je te zien krijgt. Wij kiezen liever zelf wat we zien, daarom lezen wij op onze computer wat er gebeurt in de wereld."
Hij begrijpt wat ik bedoel, denk ik, want hij vraagt niet verder door.

Vandaag ben ik opgelucht dat we hier als gezin niet naar "het" nieuws kijken. Ik las op verschillende sociale media hoe je je kroost het gebeurde kon helpen plaatsen en was opgelucht dat ik hier deze keer nog van gespaard bleef.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil mijn zonen opvoeden tot mondige, kritische kerels met een eigen mening. Dingen geheim houden voor hen zit niet in mijn aard: als ze een vraag stellen, krijgen ze een eerlijk antwoord op maat. 
Maar ik hoop dat ze hun mening voor de rest van hun leven zullen kunnen baseren op een grondlaag van vertrouwen en respect. Dat ze goedgelovig en na├»ef mogen zijn in al hun onschuld, vooraleer ik moet uitleggen dat er ook uitzonderingen zijn. Dat ze hun oordeel over die uitzonderingen kunnen stoelen op een basisrespect voor hun medemens en vol overgave een lichtpunt kunnen zijn op donkere momenten. Dat ze de kracht hebben om communicatie boven geweld te zetten en geen haat zaaien, maar mededogen laten groeien rondom hun eigen kleine wereld.

Daarom ben ik opgelucht dat ik ze nog even klein kan laten zijn, zodat ze later groot en sterk, maar vol liefde in de wereld kunnen staan. Ondanks de haat. Ondanks de terreur. Dat ze ondanks de onmenselijkheid in het mens-zijn kunnen blijven geloven.
En dat ze dan misschien, heel misschien, voor een klein rimpeleffectje kunnen zorgen in hun omgeving. Dat we met al die andere ouders, die hun kinderen hetzelfde respect voor het leven aanleren, kunnen zien dat die kleine rimpeltjes misschien toch een voorzichtig golfje kunnen vormen. Voor die misschiens vind ik het waard.

Ik laat ze nog even in het ongewisse, op planeet happy, als vaccin tegen de wereld die hen te wachten staat. Niet om immuun te worden, maar om klaar te staan met een liefdevol en respectvol antwoord.


woensdag 4 november 2015

Dankjewel Instagram

Gisteren viel ik van de trap. Met Abel in mijn armen, mijn klein ventje van 3 maand.
Het ging zo snel, maar tegelijk zag ik het gebeuren in slow motion. Ik kon het grootste deel van zijn val breken, maar de laatste treden heeft hij zelf geraakt, met zijn klein hoofdje.
Ik hoef niet uit te leggen hoe schuldig ik me voel. Als mama moet je je kindje tegen alles beschermen, alle pijntjes wegnemen, en als zo'n onschuldig klein mensje door jouw toedoen een val maakt, breekt dat je hele ziel.

Instagram kwam de laatste tijd op een nogal negatieve manier in de media. Het zou allemaal show zijn, een voorspiegeling van het leven in zijn meest perfecte facetten, waaraan anderen dan hun ideaalbeeld koppelen.
Voor mij is niets minder waar. Toen Abel als pasgeborene op neonatologie lag had ik enorm veel aan alle steunende berichtjes van andere mama's en papa's.

Ik twijfelde even of ik dit voorval zou delen. Fijne foto's waarbij iedereen in je geluk kan delen maken nu eenmaal gevoelens los waarmee je beter overweg kan. 
Maar het leven is zoals het is. Met scherpe randjes. Schuldgevoelens en gevoelens van falen. Schaamte. Daar bestaat geen filter voor.
En alweer kan ik zeggen dat ik hier zoveel moed uit haal. Na enkele uren reageerden meer dan 60 lieve mensen op mijn bericht, en blijkt dat velen gelijkaardige situaties hebben meegemaakt, en het daar even moeilijk mee hadden als ik het nu heb. Dat sterkt mijn gevoel van verbondenheid met de wereld, dat gezichten die je alleen maar kent van foto's op zo'n ontzettend lieve manier omgaan met de pijn van een ander.

Alle personen die ik volg op Instagram heb ik gevonden omdat ik me met hen verbonden voel, in het mens-zijn, in het mama-zijn. Net zoals dat bij mijn persoonlijke, niet-virtuele contacten het geval is. 

Bedankt allemaal, voor jullie lieve berichten.