donderdag 2 april 2015

Nummertje drie

Kindjes.

Ik weet nog dat ik leefde zonder, iets meer dan vijf jaar geleden. De dagen waren langer, de nachten rustiger, het vertrekken sneller. Ik kon een artikel lezen in een tijdschrift zonder onderbrekingen, eten zonder recht te moeten staan, uitslapen op zondag. Doelloos door het raam zitten staren, mijmeren op de trein en nadenken en lezen en schrijven.

Maar ik verlang niet terug naar die periode. Want de dagen duurden vaak te lang terwijl ik wachtte tot het avond werd. Nadenken was niet meer dan piekeren en doemdenken, vertrekken uit ons huis een opgave. Ik verstopte mij veel liever binnen.

Niet bepaald een romantisch ideaalbeeld.

Waar voor veel mama's de onrust in hun hoofd pas begint wanneer er kinderen komen, was het voor mij eerder het eindpunt van een eindeloos zoeken. Het begin van eindelijk vinden.

Samber 1 maand
Mijn 2 zonen maken mij tot wie ik ben, ze halen het beste uit mezelf naar boven. Nooit tevoren heb ik zo intens geleefd, mij zo compleet gevoeld, ben ik zo ontzettend gelukkig geweest.

Kobijn 1 dag
Ondanks de drukte.
Ondanks peuter- en kleutermanieren.
Ondanks het gigantische tijdsgebrek.

Het was dus nooit de vraag of er een derde kindje bij zou komen, maar eerder wanneer :-)

En hoewel hij nog niet geboren is, die derde zoon van ons, hoort hij er al bij. We zijn met vijf nu, en ik kan hem echt al missen.

Kindjes. Ik weet niet hoe ik ooit nog zonder kleuters in huis zal kunnen :-) En voorlopig hoef ik daar nog niet achter te komen ;-)

Drie broertjes







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen