woensdag 2 december 2015

Hij komt, hij komt!

Ik vraag me vaak af waarover hij droomt, die Samber van ons. Even gaan kijken naar hem voor ik in bed kruip is elke dag een van mijn topmomenten.
Toen ik hem daarnet luidkeels sinterklaasliedjes hoorde zingen door de babyfoon, was het mysterie voor deze nacht alvast opgelost. Hij droomt vannacht van Sinterklaas. 

Ik ben zo opgelucht dat hij het nog gelooft dit jaar, want ook al is hij pas 5, er kwamen zoveel vragen deze keer dat ik bewust iedere andere Sint dan degene die morgen op bezoek komt in zijn school heb gemeden. Geen intrede, geen bezoekjes in winkels, geen filmpjes, geen shows.

Wat hij zich afvraagt is te gek voor woorden.
1. Sinterklaas kan alles zien hé, mama? Kan hij misschien overal door kijken? En niet alleen door ramen?
2. Als Sinterklaas overal doorheen kan kijken, hoe doet hij dat dan eigenlijk? Heeft hij een speciale bril misschien? Zo één die in het donker kan kijken?
3. En als hij echt door alles kan kijken, ziet hij ons dan in ons blootje? Of ziet hij misschien onze botten?
4. Wel gek hé, dat Sinterklaas in alle winkels waar wij komen zijn chocolaatjes gaat kopen!
5. Sinterklaas is heel erg oud hé, mama. Zo oud als de dino's? Waarom is hij dan nog niet uitgestorven?
6. Ik denk dat Sinterklaas echt een hele speciale man is, want niemand kan toch wat hij kan?
7. Hij komt morgen naar mijn klas. Ik ga zo verlegen zijn! Want die kan zoveel dat ik niet kan!
8. Maar hoe werd Sinterklaas eigenlijk geboren? Ik bedoel wanneer. En waar. En wat gaat hij eigenlijk met Kobijn zijn tutjes doen?

Ik word een expert in vragen omzeilen. En hoop dat hij er dit jaar nog niet achter komt.

zaterdag 14 november 2015

Let them be little

Eerder deze week vroeg Samber me, terwijl we samen in de auto zaten: "Mama, kijken jullie dan naar het nieuws als wij als slapen?"
"Neen jongen", zeg ik. "Waarom wil je dat weten?"
Hij haalt zijn schouders op en zegt: "Gewoon, grote mensen kijken toch naar het nieuws voor ze gaan slapen?"
Ik denk even na, omdat ik mijn woorden zorgvuldig wil kiezen. "Mama en papa kijken niet naar het nieuws, omdat het nieuws een programma is waarbij de meneer of mevrouw die het nieuws leest, kiest wat je te zien krijgt. Wij kiezen liever zelf wat we zien, daarom lezen wij op onze computer wat er gebeurt in de wereld."
Hij begrijpt wat ik bedoel, denk ik, want hij vraagt niet verder door.

Vandaag ben ik opgelucht dat we hier als gezin niet naar "het" nieuws kijken. Ik las op verschillende sociale media hoe je je kroost het gebeurde kon helpen plaatsen en was opgelucht dat ik hier deze keer nog van gespaard bleef.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil mijn zonen opvoeden tot mondige, kritische kerels met een eigen mening. Dingen geheim houden voor hen zit niet in mijn aard: als ze een vraag stellen, krijgen ze een eerlijk antwoord op maat. 
Maar ik hoop dat ze hun mening voor de rest van hun leven zullen kunnen baseren op een grondlaag van vertrouwen en respect. Dat ze goedgelovig en naïef mogen zijn in al hun onschuld, vooraleer ik moet uitleggen dat er ook uitzonderingen zijn. Dat ze hun oordeel over die uitzonderingen kunnen stoelen op een basisrespect voor hun medemens en vol overgave een lichtpunt kunnen zijn op donkere momenten. Dat ze de kracht hebben om communicatie boven geweld te zetten en geen haat zaaien, maar mededogen laten groeien rondom hun eigen kleine wereld.

Daarom ben ik opgelucht dat ik ze nog even klein kan laten zijn, zodat ze later groot en sterk, maar vol liefde in de wereld kunnen staan. Ondanks de haat. Ondanks de terreur. Dat ze ondanks de onmenselijkheid in het mens-zijn kunnen blijven geloven.
En dat ze dan misschien, heel misschien, voor een klein rimpeleffectje kunnen zorgen in hun omgeving. Dat we met al die andere ouders, die hun kinderen hetzelfde respect voor het leven aanleren, kunnen zien dat die kleine rimpeltjes misschien toch een voorzichtig golfje kunnen vormen. Voor die misschiens vind ik het waard.

Ik laat ze nog even in het ongewisse, op planeet happy, als vaccin tegen de wereld die hen te wachten staat. Niet om immuun te worden, maar om klaar te staan met een liefdevol en respectvol antwoord.


woensdag 4 november 2015

Dankjewel Instagram

Gisteren viel ik van de trap. Met Abel in mijn armen, mijn klein ventje van 3 maand.
Het ging zo snel, maar tegelijk zag ik het gebeuren in slow motion. Ik kon het grootste deel van zijn val breken, maar de laatste treden heeft hij zelf geraakt, met zijn klein hoofdje.
Ik hoef niet uit te leggen hoe schuldig ik me voel. Als mama moet je je kindje tegen alles beschermen, alle pijntjes wegnemen, en als zo'n onschuldig klein mensje door jouw toedoen een val maakt, breekt dat je hele ziel.

Instagram kwam de laatste tijd op een nogal negatieve manier in de media. Het zou allemaal show zijn, een voorspiegeling van het leven in zijn meest perfecte facetten, waaraan anderen dan hun ideaalbeeld koppelen.
Voor mij is niets minder waar. Toen Abel als pasgeborene op neonatologie lag had ik enorm veel aan alle steunende berichtjes van andere mama's en papa's.

Ik twijfelde even of ik dit voorval zou delen. Fijne foto's waarbij iedereen in je geluk kan delen maken nu eenmaal gevoelens los waarmee je beter overweg kan. 
Maar het leven is zoals het is. Met scherpe randjes. Schuldgevoelens en gevoelens van falen. Schaamte. Daar bestaat geen filter voor.
En alweer kan ik zeggen dat ik hier zoveel moed uit haal. Na enkele uren reageerden meer dan 60 lieve mensen op mijn bericht, en blijkt dat velen gelijkaardige situaties hebben meegemaakt, en het daar even moeilijk mee hadden als ik het nu heb. Dat sterkt mijn gevoel van verbondenheid met de wereld, dat gezichten die je alleen maar kent van foto's op zo'n ontzettend lieve manier omgaan met de pijn van een ander.

Alle personen die ik volg op Instagram heb ik gevonden omdat ik me met hen verbonden voel, in het mens-zijn, in het mama-zijn. Net zoals dat bij mijn persoonlijke, niet-virtuele contacten het geval is. 

Bedankt allemaal, voor jullie lieve berichten. 


vrijdag 25 september 2015

Voor Annabel




Annabel is het petekindje van Dagmar. Het eerste meisje in onze familie, het enige nichtje van onze knullen.
Reden genoeg om eens iets voor een klein dametje te maken!


Ik gebruikte het patroontje van de Mina dress (Alicia Paulson), dat ik kocht via Ravelry.
Een heel gedetailleerd patroon met een goede uitleg.
Het leuke aan kleine kleertjes haken is dat je er weinig tijd voor nodig hebt.
Het voordeel aan haken is dat je dat ook met een baby op de arm kan...


Ik ben heel tevreden met het resultaat! Hoewel ik dacht dat het wat klein zou uitvallen, is het zelfs wat te groot. Op foto's met model is het dus nog even wachten ;-)


zondag 20 september 2015

Het woordenboek van Samber en Kobijn

Deze week passeerden er weer veel mooie uitspraken.
Op school aten ze spinaasappels
Ze zongen uit volle borst "hey ho, kletskop!" (Let's go)
Ze vroegen wat dat nu eigenlijk was, een krullenbak
Ze zitten liefst in de schadium als het te warm is in de zon
Ze zetten de deur op een papiertje (kiertje)
En ze hebben gekoken (gekeken) en op hun fiets geroden (gereden) 
Geweldig. Ik krijg het niet over mijn hart ze te verbeteren 😅


vrijdag 31 juli 2015

Change of plans...

Gisteren werd Abeltje geboren.


Om 4 uur 's morgens braken mijn vliezen en om 7.32 konden we hem al in onze armen sluiten.
Meteen een onmisbaar deel van ons geheel.
Twee druppels water zijn broers.


Omdat ik wilde dat Samber en Kobijn "hun" baby rustig konden leren kennen, was het plan om na 1 nachtje materniteit terug naar huis te gaan. De derde keer durf je dat, wil je dat.


Maar deze morgen merkten ze dat Abeltje nogal veel aan het kreunen en klagen was, "zingen" noemen ze dat hier. 
Hij werd meteen in een couveuse op neonatologie gelegd en na een bloedname bleek hij een infectie te hebben.
Hij krijgt 2 soorten antibiotica tot de resultaten van de kweekjes binnen zijn. 


We zijn dus nog niet thuis.
Dat dat niet fijn is hoef ik niet uit te leggen.
Gelukkig zijn er 2 kapoenen die hun tandartsmasker geweldig vinden en mij aan het lachen krijgen.



En is er mijn liefste lieve wederhelft die perfect weet wat gezegd en wat gedaan, die mij laat huilen en lachen.

Want dat kleintje nu al moeten missen, dat breekt echt mijn hart.



Word je snel weer beter lieve kleine Abel?

zondag 19 juli 2015

De laatste loodjes x 5

De laatste loodjes




1. zijn letterlijk zwaar, met een baby van 3,7 kg op 37 weken

2. waren minder waarneembaar de vorige keren (Samber en Kobijn werden geboren in februari), in een ander, frisser seizoen

3. vragen veel uitleg aan wildvreemden:

Neen, ik ben nog niet overtijd.
Ja, het is een grote baby.
Neen, het is geen tweeling.
Ja, het is warm en mijn voeten zwellen op.

Met soms hilarische antwoorden. Topper: "Amai madamke, ge gaat een goeie biefstuk moeten eten voor da ge binnengaat."

4. zijn minder perfectionistisch dan de vorige keren: de kaartjes zijn nog niet klaar, de doopsuikers ook niet, mijn valies staat nog niet klaar. Ik ben er blijkbaar ferm gerust in :-)

5. geven mij deze keer geen zenuwen. De bevalling zie ik gewoon als de laatste horde voor we dat kleinste ventje kunnen leren kennen. Efkes bevallen en dan genieten. Misschien onrealistisch, maar wel fijn om het zo voor ogen te hebben.

Kortom:
REUZEbenieuwd en helemaal ZEN

Aftellen!

maandag 25 mei 2015

Kippegem, wasda?











Het begon in oktober vorig jaar. Met vijf inwoners van Krottegem (lees: één van de meest grijze wijken van Roeselare) zaten we rond de tafel om na te denken over meer groen in onze wijk.
We waren het er al gauw over eens dat ons project een combinatie moest worden van groen, beestjes en samen zijn, op een milieubewuste en low budget manier.

We gingen op zoek naar een locatie en tekenden een plan. Een kippenpark op de Onze-Lieve-Vrouwemarkt, aangevuld met een tijdelijke tuin op acht van de parkeerplaatsen. We dienden ons project in bij Wijk in Actie (Stad Roeselare) en Dorpskernacupunctuur (Stad-Land-schap 't West-Vlaamse hart) en kregen van beide groen licht en subsidies om het project te kunnen realiseren.

Negen maanden na het eerste idee is het zover, we hebben de buurtbewoners geïnformeerd, de administratie bij de stad in orde gebracht, alle ideeën gefilterd en materiaal verzameld. Kippegem staat er!

Enthousiaste vrijwilligers vinden blijkt anno 2015 héél erg goed mee te vallen: we gingen in de voorbije weken van 5 naar een 20-tal paar schouders die ons project met hun handigheid, vindingrijkheid en werklust mee helpen mogelijk maken. Geweldig vinden we dat!

De kippen komen woensdag aan in hun super-de-luxe kippenpark.
Alle meubels van het pop-up park werden gemaakt van gerecycleerd materiaal.
In de houten bakken worden eetbare planten en kruiden gekweekt, de bloemen in de autobanden zijn niet voor consumptie geschikt.
Iedereen is welkom om gebruik te maken van het pop-up park. Picknicken, aperitieven, koffie drinken, taartjes eten, gebruik je verbeelding en kom gerust je goesting doen! :-)

Foto's van het eindresultaat volgen, maar nog beter: kom het eens live bekijken!

Er volgt héél binnenkort een persmoment, opening en vrijwilligersbijeenkomst.
Voor vragen kan je mij mailen of kan je terecht op de facebookpagina van Groenselare.



vrijdag 15 mei 2015

Onze week

mister and misses v
Zandmannetje

mister and misses v
Broers. Mét hoofdletter.

mister and misses v
Zonneklopper 1


mister and misses v
Zonneklopper 2

mister and misses v
Het melkje, het uiltje en Kobijn

mister and misses v
Zetelmomenten
Slapende spiderman

mister and misses v
Zetelslaapjes

Wij hebben van de zon genoten. Hoewel ons stadstuintje niet groot is, een dertigtal vierkante meter, moet het voor de jongens aanvoelen als een paradijs. Een zandbak, een glijbaan, een waterspeeltafel, hun fietsjes, de tuinslang... En vooral elkaar! 
Hoewel ze vaak 'conflictjes' hebben (major understatement), is hun gevoel voor humor zo ontzettend op mekaar afgestemd. Gewoon even met de ogen rollen naar elkaar zorgt hier al voor schaterlachbuien, minutenlange slappe lachjes en tranende oogjes. 

Het is moeilijk te geloven dat ons kleine Kobijntje binnen 13 weken niet langer de kleinste is. Hij lijkt nog zo klein: terwijl hij van zijn flesje melk geniet, dutjes doet in de zetel, in de buggy en op de tuinbank, zijn kapotgeknuffelde Uiltje aait, wanneer je hem door de babyfoon op zijn tuutje hoort smakken.
Zoals hij zelf zegt: "Ik ben al een beetje groot, maar ook nog een beetje klein."
En dat is zo, als middelste knul zal hij de enige zijn die én grote én kleine broer is.
Maar voor nu is hij gewoon nog even mijn kleintje.

Al even onvoorstelbaar zijn de vragen en vaststellingen die Samber op ons blijft afvuren. 
"Hoe groot moeten meisjes zijn voor ze een baby kunnen krijgen? Kunnen baby's mama worden?"
"Ik had wel graag met jou getrouwd mama, maar ja, papa is al met jou getrouwd hé. Dus dat kan nu niet meer."
"Hoe moet je plat water maken?"
"Als er uit een klein zaadje zo'n plantje kan groeien, moet je dan een hele grote zaad (toont ongeveer de afmeting van een voetbal) in de grond stoppen als je een boom wil planten?"

Ik hou van kinderlogica. 





vrijdag 24 april 2015

Gehaakt babytruitje

Ik kan het niet laten.
Nochtans, jongenskleren genoeg hier in huis.
Maar ik heb een zwak voor babykleren. En dan al zeker gehaakte babykleertjes.
Bovendien, haken met een zwangere buik heeft iets bijzonders...

Mister and misses V crochet haken

Ik zag soortgelijke truitjes bij haar en ook hier deed ik inspiratie op.

Mister and misses V crochet haken

Ik ging op zoek en vond via Pinterest hoe de hals van zo'n truitje in elkaar zit.
Het andere meetwerk deed ik a.d.h.v. de matentabel in het boek 'Brei voor je kids' van de KVLV.

Mister and Misses V crochet haken

Ik gebruikte het garen Universa en haaknaald nr. 3,5.

Mister and Misses V crochet haken

 Ik ben heel tevreden over het resultaat, stay tuned voor een aan-foto in het najaar!

donderdag 16 april 2015

De Zonnegloed, Vijfsterrenzoo

Diertjes kijken

Een daguitstap naar een dierenpark spreekt tot de verbeelding van ieder kind. Maar als ouder hadden wij toch onze bedenkingen bij een bezoekje aan een reguliere zoo. Hoe leg je uit aan je kinderen dat de dieren die ze zo bewonderen vastgehouden worden voor ons plezier? Uit winstbejag? Dat de pretparkachtige afwisseling van kooien en hamburgerkramen volledig misplaatst is?
Een zoo, wij vinden dat toch altijd een beetje zielig.

Diertjes helpen

Niet zo in De Zonnegloed.

De Zonnegloed Mister and Misses V
Schaapje en Kobijn
We gingen er vorig jaar voor het eerst heen, als verjaardagscadeau van Kobijntje zijn meter. Zondag brachten we opnieuw een bezoekje aan de dieren.


De Zonnegloed Mister and Misses V
Dat kriebelt!
De Zonnegloed is niet zomaar een kinderboerderij of dierenpark, het is een 'sanctuary', 'wildlife rescue and education farm'. Elk dier heeft zijn geschiedenis, en kon hier na soms heel ellendige omstandigheden terecht voor een mooier en waardiger leven. Sommigen waren gewoon niet 'mooi' genoeg voor een reguliere zoo, anderen hebben echt een verleden van mishandeling bij hun vorige eigenaars.

De Zonnegloed Mister and Misses V
2 emo's en 2 emoes :-)

Het park is voor en van de dieren, bezoekers zijn er op bezoek. Er wordt duidelijk gevraagd om de dieren met rust te laten, om op sommige plaatsen erg stil te zijn, om op ieder moment het welzijn van de dieren indachtig te zijn.

De Zonnegloed Mister and Misses V
Wie springt het verst?
Het geld van de ingangskaartjes, de donaties en alle andere inkomsten worden overduidelijk in de dieren geïnvesteerd. Elk dier heeft een mooi en net onderkomen, aangepast aan zijn behoeften. Het is verademend om te zien dat de opbrengsten geïnvesteerd worden in het einddoel, en niet in een fancy cafetaria of andere extra's waar de dieren niets aan hebben.

De Zonnegloed Mister and Misses V
Samber en de alpaca

Verbazend wat je allemaal te zien krijgt daar tussen de velden in Oost-Vleteren. Van ezels tot kamelen, zebra's, lynxen en poolvossen.

De Zonnegloed Mister and Misses V
Stokstaartjes
Verrijkend hoeveel meer je aan je kinderen kan leren door dit park te bezoeken: respect en zorg voor dieren komt in de eerste plaats.

De Zonnegloed Mister and Misses V
Picnic in de zon
Onze jongens waren oprecht verontwaardigd over de boeven die de beren zo'n ellendig leven hadden gegeven. Dat vind ik toch een veel ruimere beleving dan in een reguliere zoo.

De Zonnegloed Mister and Misses V
De berenverblijfplaats
Alle info vind je op de website van De Zonnegloed.

De Zonnegloed Mister and Misses V
Alpaca












donderdag 2 april 2015

Bloglovin

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/9685699/?claim=5dw6n9ecs4n">Follow my blog with Bloglovin</a>

Nummertje drie

Kindjes.

Ik weet nog dat ik leefde zonder, iets meer dan vijf jaar geleden. De dagen waren langer, de nachten rustiger, het vertrekken sneller. Ik kon een artikel lezen in een tijdschrift zonder onderbrekingen, eten zonder recht te moeten staan, uitslapen op zondag. Doelloos door het raam zitten staren, mijmeren op de trein en nadenken en lezen en schrijven.

Maar ik verlang niet terug naar die periode. Want de dagen duurden vaak te lang terwijl ik wachtte tot het avond werd. Nadenken was niet meer dan piekeren en doemdenken, vertrekken uit ons huis een opgave. Ik verstopte mij veel liever binnen.

Niet bepaald een romantisch ideaalbeeld.

Waar voor veel mama's de onrust in hun hoofd pas begint wanneer er kinderen komen, was het voor mij eerder het eindpunt van een eindeloos zoeken. Het begin van eindelijk vinden.

Samber 1 maand
Mijn 2 zonen maken mij tot wie ik ben, ze halen het beste uit mezelf naar boven. Nooit tevoren heb ik zo intens geleefd, mij zo compleet gevoeld, ben ik zo ontzettend gelukkig geweest.

Kobijn 1 dag
Ondanks de drukte.
Ondanks peuter- en kleutermanieren.
Ondanks het gigantische tijdsgebrek.

Het was dus nooit de vraag of er een derde kindje bij zou komen, maar eerder wanneer :-)

En hoewel hij nog niet geboren is, die derde zoon van ons, hoort hij er al bij. We zijn met vijf nu, en ik kan hem echt al missen.

Kindjes. Ik weet niet hoe ik ooit nog zonder kleuters in huis zal kunnen :-) En voorlopig hoef ik daar nog niet achter te komen ;-)

Drie broertjes